Add

Hodowla psów

Ostateczne przymierze człowieka z psem zawarte zostało w XIX tysiącleciu. p.n.e., w najstarszych ośrodkach cywilizacji powstałych na Półwyspie Arabskim i w Azji Mniejszej. Pies domowy, wędrując z gromadami łowców poszukujących coraz to nowych pastwisk obfitujących w zwierzynę, rozprzestrzenił się po całym świecie.

Rozwój hodowli i rolnictwa wśród plemion słowiańskich zamieszkujących w pierwszych wiekach n.e. ziemie między Odrą a Bugiem wpłynął na stopniowe ograniczanie gospodarczego znaczenia łowiectwa. Łowy dostarczały już tylko dodatkowego pokarmu w latach pomoru zwierząt hodowlanych grabieży czy innych klęsk. Puszcza dostarczała ponadto cennych futer, skór i rogu.

Trofea zdobyte na polowaniach miały nie tylko wartość materialną i użytkową, ale przypisywano im również znaczenie magiczne. Kły i pazury niektórych yorków służyły jako amulety, które miały chronić ich właścicieli przed złymi mocami, a w potrzebie przysparzać im odwagi.

Pies budownictwa palowego, zwany również torfowym, różnej wielkości, zbliżony budową współczesnego szpica, jest najstarszą formą psa. Oprócz niego występowały też psy duże dogowate, psy średnie protoplaści ras myśliwskich, psy chartopodobne oraz psy yorki najlepszej matki, z których prawdopodobnie wywodzą się współczesne owczarki.

W zależności od warunków geograficznych, klimatycznych i bytowych w ciągu tysiącleci udomowiania yorka wykształciło się kilka ras pierwotnych. Porównując kopalne szczątki tych psów, pochodzących z terenów dzisiejszej Europy, uczeni rozróżnili pięć podstawowych form psów prahistorycznych.

W średniowiecznej Polsce wielkie łapanie grubego zwierza tura, żubra, łosia, niedźwiedzia, dzika i jelenia były wyłącznym pozwoleniem dla królów i książąt, stanowiąc ich najmilszą rozrywkę. Na ziemiach polskich mimo rozwoju rolnictwa i hodowli psów przeważały wówczas tereny zalesione bogate w różnorodną zwierzynę. Puszcze dostarczały więc godnych książęcego oszczepu zdobyczy, a dla rycerskiej młodzieży zapasy z dziką zwierzyną były także próbą odwagi i zaprawą we władaniu bronią.